fak dı sİstım

Başkalarının önceden düşündüklerini düşünmek neden garip olsun ki? Aynı cevabı bulsan bile kendin bulursun. Yoksa sen zaman doldurmuyor musun? Fikirden fikire atlıyorsan sürekli, o an inanıyorsan hepsine gerçekten ve ezberlerini bozduruyorsan en az yılda bir, utanma çocukluğundan. Kabul et gitsin. Eminim ki canın sıkılıyordur. Zaman bir güven verir bir korkutur seni, tıpkı aynalar gibi. Yavaş yavaş. Bazen de hızlı. Kafalar gibi. Çok tuhaf ama bu hormonlar. Sen de bil, bil ki bilsen bile bir bok bilmeyesin. İnişler, çıkışlar. Farklı algılayışlar. Bazen bir keyif, bazense dayatma gibi. Zamanın kendisi. Oralarda biyerde başlar. Sürekli gergin insanlar.. korkularla yüzleşilir. Bir bir. Sonra o korkular geri gelir. Ama ertesi gün tekrar keşfedersin. Yalnız olmadığını. Büyük bir rahatlama hissedersin. Önemli olan bu dersin. Biriktirmek. Ama direniyorsan saçma sapan ezberlerine. Yalan bildiklerinle dönüyorsan hem onlara, hem kendine ve bunu bilip reddediyorsan içten içe. Korkma. Bi...

Zorladığında geceleri, çok kötü. Yorar seni gecelerin hüznü. Tamamlanmamışsan eğer. Çok uzun kelimeymiş bu. Tekrar kuramayacak kadar. Tersini olamayacak kadar. Belki de sonda. Eğer hissedersen orda. Olacaktır. Bizse bir ileri iki geri. Geriden alıyoruz bütün ilerileri. Biraz sabredersek belki. Olacaktır. Ama biz şımarık çocuklarıyız dünün. Bugünün uyku sersemleri. Bakarız öyle.sersem gibi. ama İçimizdeki isyan. Bugünden nefret eder. Yarından hep umutlu. Düne kin duyar. Şımarıktır aslında dün, bugün. Zamanın köleleri. Şımarık. Pis. Aynalardan mutluluğu çeken. Nefretten bile zevk alan. Kendi çapında. Madde etkisinde. İnsan tesirinde. Bir tatlı sözde. Çözülürüz ki biz. Utanmasız. Bugün bütün cümlelerime nokta koymaktan ve hatta noktalama işaretlerinden vazgeçtiğim dakikada ve gibi bağlayıcı kelimelerle beslendiğimi hissettiğim saniyede kelimeler ne olur susun susun ki bitsin bu cümle bitsin ki insanlar yorulmasın daha fazla üşenmesin bir daha kimse Ve o an hepimiz paragraf başı ol...