Ana içeriğe atla

lolo

temerrüde düşmüş hayallerim. çaresizliğime istinaden katlanmışım verilmişlere. birileri demiş ki sabret, birisi demiş farket, birileri buyurmuş dikkat et diye. çözülmemişliklerimin fekkini koyup önüme çözmeye gidiyorum şimdi. süslemeyi bırakıp sadelikte dalgaları izlemeye gidiyorum. defol diyorum ona ve içindekilere..ne sandın ki kendini? bense sandığın şey değilim. unuttuğumu sandığım pembeler olmayınca büyütmüşüm seni.
farkettiğimde gitmemekmiş hatam, kimine göre eksik kimine göre fazla cümleler hata değil. aynaya bakarken yummuşum gözlerimi, sevdiklerimde görünce yansımamı durdum şimdi. nefes aldım. düşündüm ve yine farkettim. ben bitmeden sen bitebilirsin.

Yorumlar

  1. bankasal terimlerle süsleme sanatı yapmışsın, bi nevi klark çekmişsin babuli

    o değil de nefes alsan yeter bazen anlamaya çünkü değil önemli hayatta hiçbişey o kadar da zaten.
    geçen düşündüm 1 dakikada yok olan evleri, eşyaları ve hayatları.(bak bakalım depremlere, sellere) menkul değerler de o kaddar değerli değil gibi geldi. yine varsa yoksa sen ben. varsa yoksa soyuttan somutladıklarımız.

    YanıtlaSil
  2. bi şeyin değerini onun için nelerden feragat edebileceğin ölçer di mi..

    YanıtlaSil
  3. "düşünmedim hiç bunu" bu üç kelimeyi 3 farklı cümlede kullanabilirsin ve üçü de aynı anlama gelir. başka 3 kelimenin birinin yerini değiştirsen cümlenin bütün anlam bozulur.
    peki ya bu birinciyi aslında anlamlı, ikincisini ise anlamsız mı yapar?

    işte sorun ben de şuan aynen sendeki hissi yarattı :)

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Şarkımın Sözleri

Yükselsek keşke, yerden bir santim yükselsek yeter. Eksildik. Uzansak şöyle, hiçbir şey de sırtlanmamıştık oysa. Yorulduk.   Bazen uçmak iyidir. Hafifletir. Uçamıyorsan yürümek iyi gelir. Sokaklardaki kokular. O anı yaşama hissi. İklime göre dönüşür. Ağaçlara sormak lazım.   Akmayınca kendini ifade edemiyorsun. Kafanı karıştıran isteksizliğin. Umursayan senin yargıcın. Hissetmedikçe düşünmüyorsun. Üzülen senin çelişkin. Az şey isteyen bir doyumsuzsun sen.   Uyumak iyidir. İyileştirir. Uyuyamıyorsan yürümek iyi gelir. Sokaklardaki inişler. O her şey yolunda hissi. Bir anda değişir. Çıkışlara sormak lazım.        

İtin rüyası

Yok olsam Sadece ben Klişe varlığım yokoluşa teslim olsa Hiç olma rüyası, yine yeniden her gün. Amaçsız döngümüzde kahkahaları gözyaşıyla ayıran tek bir gerçeklik bile yok. Dünyanın barındırdığı güzelliklere bu kadar uzak, ama dünyevi güzelliklere bu kadar ve yakın olmanın acısı içindeyim. Yaşamın ne olduğunu bilip itaat edemeyenlerdenim. Yırtmaya çalıştığım koza kendi varlığım olmuş. Yaşadığım her anın aksini de yaşadım. Sadece anlardan ibaret karaktersiz etler miyiz biz. Tutarlılık ve denge zamanın neresine sıkışmış ve insanları birbirilerinden ne ayırıyor acaba? Kendi hayatıma dair neyi değiştirebilirim ki? Çünkü ben bir çok şeyi aşk ile istemiş; ama hep arkasından bakakalmış biriyim. Duygusal tırmanışlarımda kimsenin sıcak omzu saklı değil; çünkü hep en derinimdeki duyguyu çağırdım. Oysa ki ben de artık kurtulma planları bile yapamayan gerçekaltı bir insanım. Hiç nefes almadan inandım ve kaybettim. Aşkla sevdiğim, zaman kapanı olmaksızın sadece gerçek olsun istediğim...

Beni ya sevmeli ya öldürmeli

O değil değil mi? İnsan olmak o değil, her gün bir çok yerde verdiğin karara göre. Bu değil. Denk gelemiyorsun ya dünyadaki adaletsizlik ile. Sen ve etrafın başka çünkü. Ne kadar anlamsız değil mi? Bir kere en başta, bütün olayımız farklı. Bütün genetiğimiz, bütün geçmişimiz, bütün aldığımız, alabildiğimiz, tuttuğumuz, bıraktığımız, sindirdiğimiz, önemsediğimiz. Yan yanayken baktığımız aynı noktayı gördüğümüz açı bile farklı. Basit cümlelerle söylüyorum. Derin bile değil, net. Ben bazı insanlara tahammül edemiyorum. sen bazı insanlara tahammül edemiyorsun, hepimiz sevmiyoruz bize göre bir şeyler. hepimizin orta yolu bulunup genel kurallar koyulmuş. Ne oluyor biliyo musun? İnsanlar denk gelmiyor diyorlar. İnsanlar denk gelemezler. Tek yapabildikleri sanmak ve inanmak. İyi yaptıkları tek şey sevmek. Nefret insanların en büyük kendini bilmemesi diye düşünüyorum. En net dağılışıdır insanın öfkeye tutulmak. Hırslandıkça kötüleşiyoru...