Ana içeriğe atla

Tefekkür Ederim



Son zamanlarda kavrıyorum. O yüzden gözünüze daha güzel gözüküyorum. Yeteri kadarını seziyorum. Tarafsız taraflarınızı görüyorum.  Rahatlamanın yollarını sanki tekrar çözüyorum. Takınca bile güzel takıyorum. Yaşadığımı hissettiren her şeyi kendi yöntemlerimle zorlamayı seviyorum.

İsim verme ihtiyacım nitelemeyi sürdürmekle ilgili olmalı. Olmalı. Bu bir ihtiyaçsa olmalı. Madem bu bir ihtiyaç, bunu basit yaşamalı. Gerçekten çok yorgun olunca dinlenirim.

Son zamanlarda oranlıyorum. O yüzden gözünüze daha normal gözüküyorum. Mutluluğu yaşatmanın keyfini seziyorum. Tarafsız taraflarınızla konuşuyorum. Gerçek açıklıkları sanki tekrar çözüyorum. Yok saymak yerine boş verebiliyorum. Sanabildiklerimi zorlamaya bayılıyorum.

Yaşamaya olan ihtiyacım umudumla ilgili olmalı. Olmalı. Umut edebiliyorsam olmalı. Madem bu bir umut, bunu hissettiğin sürece yaşamalı. Kaybetmek istemedikçe sürdürürüm.

Son zamanlarda her şeyden biraz yapıyorum. O yüzden fazlalıklarım gözünüze batmıyor.

Bence iyi.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Benim de bir planım var

“onun aradığı şey, benzersiz bir tecrübenin sonunda benzersiz bir varlık olmaktı.” Belli ki onu diğerleriyle aynı gruba düşürmeyen buydu. Hani düzen de güzel de, yetersiz. Bazıları doymayan bir merakla geliyor dünyaya. Çok mu zor? Güzel bi iş, güzel bi eş gibi toplumsal gereklilikleri yerine getirmek. Evet bazılarına zor. Yetinemeyenler. Maddede aramazlar ki onlar hiçbirşeyi. Anlarda ararlar. Anların peşine düşüp yarınları hep boşverirler. Yarını yarınlar düşünsüncülerden halliceler onlar. Baktılar olmuyor, baktılar beden eskiyor. Biz tutunamadık derler. Ödül mü var ki sonunda? Hayır. Kendimize yaptığımız yakıştırmalar bedava neyseki dünyada. Yoksa her “ben” ile başlayıp “-ımdır” ile biten cümleden para kesilseydi, iyi para birikirdi. Bize o parayı verseler, biz gezerdik. Dalgayla dumanla geçirilen bir ömrün anarşist yaratıcılığında, işte oralarda biryerlerde maddeyi de bulurduk, manayı da. O kadar da zor olmasa gerek. çok sevdiğim bu dünyanın bütün halkları; hadi birleşelim. Ve he...

Bu yazıda foklardan bahsediyorum

Batıda biyerlerde buldum ben kendimi. Güneyde ise muadilimi. Tam da aramadığımı fark ettiğim zamanda. Ve bütün o hırslardan uzakta. Sakin bir huzurla. O yüzden de düşündüm ben seni, gün dündü ve vakit geceydi. aylardan yağmur, mevsimlerden bulut, geçen yıllardan yalnızca biriydi. O kadar olmuş işte. Oralarda bir yerlerde kaybettin sen kendini. Mutsuzluğun bundandır. Dünyaya ve onun adaletsizliğine yüklenme boşuna. Tercihlerinin arifesinde bıraktın sen bir parçanı. Hiç bizaman eskisi gibi olamamacasına. Tıpkı herkes gibi ama biraz farklı da. Aynılaşma ve denge çabasıyla özünden uzaklaştıkça. Bütün onayları dünyaya bıraktıkça. Görünen hayatlar ise bildiğin safsata. Ama sen umudunu yine de kırma. gerçeklerin hep yanında. hergün baktığın aynada.