Kör Heves

Bir yanında rahatlık, bir yanında merak. Her şey bir uğraş. Evet haklısın zeka ve o zekayı yönetime kullanmak beşeri başarı. Benim başarım sadece merak ve ilgi duyduğum, ya da sadece rahat olduğum.  Merak duyduğum şeyler hep tuhaf. Rahat olduğum yerler kaygan. Tekilken basitleşen her şey çoğulken zorlaşıyor. Hayvan gibi yaşayamıyoruz. Benim kadınımın özü hayvan. İnsanımın özü muhabbet. İnsanlar birbirini dürtüp duruyor. Hep daha fazlası var. O yüzden sürdürebildiğim tek şey kendim oldum bu güne kadar. Ve kötü alışkanlıklarım. Bir de topaç. Bir çeşit inanç. Ne dersin hiçbir şey gerçek değil midir? Anlatırsın en büyük gerçeklerini, en büyük gerçeklerine hayran olurum. Güzel anlatıcılara oldum olası ilgi duyarım. Ve güzel dokunanlara. Güzel bakanlara da.

Biliyorsun gitgide zorlaşıyor. Uçuculuğu hangi gün tercih ettim hatırlamıyorum. Mükemmeliyetçilik diye yutturmam hiçbir durumumu. Hikayem gerçekçidir.  Hevese çalışkan, rutine tembel benliğim. 

Kafamı karıştırmaktan zevk alıyorum. Ve rahatlamaktan. Kafamı karıştırabilen veya rahatlatan her şeyin peşindeyim. Bu aralar çok gevşek duruyorum. Bu defa düşeceksem yüksekten düşeceğim. 

Çoğulluğa duruyorum.

Bir de biliyorsunuz değil mi? yakarsa dünyayı garibanlar yakarsa haklıyken haksız durumuna düşerler. Çünkü sonuç önemli. garibanlığın ilk üç günü iyiydi, sonra bozdu denilir. Garibanlar daha da çok ezilir. 

Çünkü en gerçek şeyleri en basit şekilde yaşamak değil, sunum önemli. Eğlenceli kavga, parlak nefret, tarzlı isyan, ışık veya sadece şeytan tüyü. İlgi çektiğin veya ilgini çeken kadar. Yani zaman gerçirmekten hoşlanmak ruhumuzun özü. Empatiden ağlamıyoruz. Ağladıklarımız ya kendimiz ya da kendimizden bildiklerimiz. Asla olmayacağımızı düşündüklerimize acımak saygısızlığımız, yok saymak densizlik. Ama bunlar özümüz. Her şeyin ortası yapaylığı doğuruyor. Sonunda vardığımız her yer aslında at kafası.

Kadının bakışı varmış. Dünyanın gerçeklerini anlamaya içi daralmış. hayal de değil isteği, mantıklı bir masalmış. Oysaki yaşam her defasında, sikip atarmış. 

Bütün iyi iletişim kendini sevmek kadarmış.

Her şey anlamsızlaşacak ya bir anda. Müzikler, cümleler, eylemler. Boş verebildikçe sabrediyor, gülebildikçe sürdürüyor, dokunuldukça rahatlıyorum. Rahatladıkça var oluyorum. 

İzin verirseniz kalbim kaşınıyor ve kalbimi kaşıyorum.